سرمایه های هر دلی، حرف هایی است که برای نگفتن دارد، بعضی وقت ها که مشکلات و ناملایمات و نفاق و نامردی ها زیاد می شوند، آدم مجبور می شود این سرمایه هایش را خرج کند. اما بیشتر که دقت می کنم آنهایی که نامردی می کنند، منافق اند و مشکلات و ناملایمات را دامن می زنند اتفاقا خوشحال تر می شوند که این سرمایه ها هزینه شوند. پس صبر می کنم، حرف هایم را برای نگفتن می گذارم تا حداقل شادشان نکنم. ظرفیت سرمایه های دل ام هم بیشتر می شود.

حرف هایم برای نگفتن اما هر روز و هرروز بیشتر می شوند. سرمایه دار بزرگی می شوم اینطور که پیش می رود

این روزها همه از انتخابات سال آینده می پرسند و اینکه آقای خاتمی بالاخره چه می کند؟ قرار است بیاید یا تصمیم دیگری گرفته؟
چند روز قبل خانم محمدی از رادیو زمانه تماس گرفت و همین سوال را و چند محور دیگر را پرسید. متن کامل مصاحبه را در ادمه آورده ام اما آنچه بیش از همه بر آن تاکید داشتم و می خواهم تاکید کنم ان است که اگر می خواهیم آقای خاتمی بیاید و مردم هم بیایند که این دومی اهمیتی برابر و شاید که بیشتر از اولی دارد باید صادقانه با مردم سخن بگوییم. اشتباهاتمان را بگوییم، برنامه هایمان برای رفع آن اشتباهات را بیان کنیم، نترسیم از اینکه از خودمان ایراد بگیریم و فکر نکنیم که هرچه می گوییم و هرکار که می کنیم منتی بر مردم داریم و همه وظیفه دارند و باید که جذب و شیفته مان شوند! این ها را که می گویم چون دیده ام از بعضی دوستان خودمان که با وجود انکه در قدرت نبوده اند همچنان حالتی خودشیفته و از موضع نژاد برتر دارند. در آن مصاحبه گفتم و باز می خواهم تاکید کنم به نظرم در حال حاضر و در شرایط موجود ایران مهمتر از هر موضوع دیگری است. به خاطر ایران هم که شده ای کاش کمی کمتر به خود مشغول می شدیم و بیشتر به مردم فکر می کردیم. راستی این روزها چه کسی یا کسانی ما را به خودمان مشغول کرده اند یا دوست دارند که به خودمان مشغول باشیم و ما هم چنین می کنیم؟

بعضي وقت ها مجبور مي شوم نمازم را مخصوصاً جلوي بعضي ها بخوانم، نه از آن جهت كه ريا كنم يا مثلِ‌ خيلي ها بخواهم كه بدانند نماز مي خوانم، كه بابت همين رياكاري ها و نان به نامِ‌دين خوردن ها و دين فروشي ها است كه كارمان به اينجا رسيده، نه من از آن جهت جلوي بعضي ها نماز مي خوانم كه بدانند با "او" دوست هستم، و با "او" كه قدرت دارد صحبت مي كنم ،‌ خودم را وصلِ به "او" نشان مي دهم تا از گزند آن آدم ها مصون بمانم.
اين روزها اگر بدانند به جايي وصلي يا آشناي معتبري داري كاري به كارَت ندارند، و من تنها "او" را دارم،‌ بايد جوري نشان بدهم كه به "او" وصل ام، مخصوصاً نمازم را کِش می دهم تا بفهمند که دوستی مان دیرینه است و حرف های زیادی برای گفتن با او دارم، بعضي هاشان كه هنوز از "او" حساب مي برند يا اندكي از "او" مي ترسند، حسابِ‌كار دستشان مي آيد.