بعدازظهر اول شهريور در تقويم تاريخ ورزش ايران به عنوان روزي غرورآفرين و ماندگار ثبت شد. پيروزي شيرين و قاطع هادي ساعي قهرمان توانمند و فداکار ايراني توانست حداقل کمي از طعم تلخ ناکامي و شکست ايران در عرصه ورزش جهاني بکاهد.البته بايد طعم تلخ آشي را که آشپزهاي ناشي براي ملت ايران پختند، در جاي خود و با در نظر گرفتن همه جوانب آن مورد بررسي و آزمايش دقيق قرار داد.سخنم اينجا اما انتقادي ديگر است؛ انتقاد از خودمان، انتقاد از بعضي دوستان اصلاح طلب که شايد براي لحظه يي احساسات شان بر همه جانبه نگري هايشان و دغدغه هاي اصلي شان غلبه کرد.در پيام هاي کوتاه دوستان خوبم که بالاخره دوست داشتند به نحوي شادي شان را از پيروزي شيرين هادي نشان دهند هم نکته يي که مي خواهم اشاره کنم به چشم مي خورد؛ «قهرمان اصلاح طلب پيروز شد»، «بالاخره اصلاح طلبان آبروي ايران را خريدند» و ...اينها را البته چون غيررسمي و دوستانه بود مي توان خودماني تلقي کرد و گذشت، اما از رسانه هايي که قرار است حرفه يي عمل کنند و قرار نيست ورزش را به عالم سياست بدوزند بعيد بود که در انتخاب تيترهاي پيروزي هادي ساعي چنين عمل کنند، چنانکه متاسفانه عمل کردند.مهم تر آنکه اصلاح طلبان قرار نيست از قهرمانان ملي که متعلق به همه مردم اند و در محدوده يي خاص و تعريف شده نمي گنجند استفاده ابزاري کنند.اگر از رقبا انتظار داريم و بجا که چنين نکنند و مفاهيم و ارزش ها و نمادها و افراد ملي را دستخوش بازي هاي سياسي قرار ندهند خود بايد نخست متعهد به رعايت آن باشيم.شنيدم در جلسه خداحافظي با هادي ساعي قبل از رفتن اش به چين که به همت آقاي مسجدجامعي برگزار شده بود، جاي چند تن از دوستان اصلاح طلب شورا خالي بوده و در عوض دوستاني مثل آقاي حسن بيادي با شور و حرارت فراوان پيش بيني و آرزوي پيروزي براي هادي ساعي مي کردند.نمي توانيم و نبايد قهرمانان ملي را در حد سطح دعواها و بازي هاي سياسي تنزل دهيم. بايد تمرين کنيم که در اين عرصه ها حتماً ملي عمل کنيم.