دیشب به همت بنیاد باران جلسه جوانان با سیدحسن خمینی در محل حسینیه جماران برگزار شد. دوستان زیادی از شاخه های جوانان احزاب و انجمن های اسلامی دانشگاه تهران و تشکل های دانشگاه آزاد آمده بودند. بعد از خواندن نماز مغرب و عشا (این را مخصوصا نوشتم که به قول حسین آقای خلیلی در اسلام مان شک نکنند!) چند نفر به نمایندگی از جوانان حاضر در جلسه صحبت کردیم. فریدمدرسی ، زهرا مبلغ ، روح الله اوحدی، و دبیرتشکیلات انجمن تهران صحبت های خوبی کردند. من هم یک متن دوصفحه ای اماده کرده بودم که خواندم. نکته جلسه دیشب اما از نظر من یک چیز دیگری بود،
بعد از تمام شدن برنامه یکی از دوستان که می شناختم و یکی دیگر که نمی شناختم با چهره ای برافروخته سراغ ام امدند. تا شروع کردند به صحبت فهمیدم که اوضاع از چه قرار است. در حین صحبت های من دوستان که لطف داشتند چند مرتبه ای دست زدند و البته بعد هم صلوات فرستادند. قسمت دست زدن ها برای بعضی دوستان خیلی ناگوار بوده به حدی که آن یکی که نمی شناختم می گفت رگ غیرتمان به جوش آمده بود از این بی غیرتی که حاضران کردند و دست زدند. من هم قبول دارم که باید حرمت بعضی چیزها را نگه داشت، اما همین سخت گیری ها و تعصب ها نتیجه اش این شده که تا حالا دیده ایم. هرچه فکر کردم دیشب شب شهادت یا وفات نبود، ایام فاطمیه بود.
خوب است این رگ های غیرت که اینچنین آماده به جوش آمدن است برای حال و روز امروز ایران و ایرانیان هم کمی به جوش آید و البته اثری هم داشته باشد. ضمن احترامی که برای این عده محدود و معدود از دوستان قایلم ، خواهش می کنم کمی هم واقع بین باشند، تعصب بیجا نداشته باشند، اسلام و عقاید و مذهبی که با یک دست زدن لطمه می بیند و رگ غیرت صاحبان اش را به جوش می اورد بعید است به کار این دنیا بیاید، مذهبی که به کار این دنیا نمی آید به قول دکتر شریعتی به کار آخرت هم نمی آید.

چند شبی است که خواب ندارم، نه اینکه خواب ام نبرد خواب میروم اما همه آن چیزهایی که در بیداری می بینم و می شنوم و حتی با خودم فکر می کنم به سراغ ام می آیند. یکجا وکامل و واضح. آخرین پرده خواب ام که البته در بیداری خیلی به آن فکر کرده ام این است که احمدی نژاد سال آخر ریاست جمهوری اش را چطور سر می کند؟ کمی خودمانی ترش این است که چه کلکی سوار می کند که امسال را هم سر کند و ملت فلک زده را هم همچنان سرکار بگذارد و فکری هم برای خرداد سال دیگر کند؟ دروغ های بزرگ آنچنانی اش که همه باور کنند تقریبا ته کشیده، غیر از یک نفر در این مملکت ، کسی از شر فرافکنی های او در امان نمانده، دشمنان خارجی دیگر کاری نمانده که نکرده باشند تا بتواند چیز دیگری به گردن شان بیاندازد، افشاگری ها و شلوغ کاری هایش هم دیگر خسته کننده و غیر جذاب شده، واقعا مانده ام دیگر می خواهد چه کند؟ مهم تر اینکه مجموعه کشور تا چند وقت دیگر محمود احمدی نژاد با مجموعه شیرین کاری ها یش را تحمل می کند؟ احمدی نژاد کسی نیست که به این راحتی ها و بی هزینه دست از سر این ملک و ملت بردارد، و دقیقا همین جاست که کمی می ترسم و بی خوابی به سرغ ام می آید، بی خوابی که نه، همین که غیر از بیداری در خواب هم باید او و دروغ هایش و فرافکنی هایش و افشاگری هایش و خرابکاری های هرروزه اش و ... را ببینم. بهتر بگویم بی خوابی نیست، خوابی است که در آن کابوس می بینم. در اخرین پرده کابوس ام احمدی نژاد را در هیبت رضا خان قلدر دیدم که همه را از صحنه حذف کرده و حالا به سرغ احمدشاه قاجار و محمدحسن میرزا می رود و کار قاجار را یکسره می کند. همه اش در خواب می بینم که احمدی نژاد برای بعضی ها خواب هایی دیده. خدا به خیر کند

نمی دانم نوشتن از واقعه ای که یک هفته از وقوع اش گذشته تا چه اندازه ضروری و مفیدباشد. از طرفی نمی توانم در برابر فاجعه ای که برای یکی از خواهران ام رخ داده و هر لحظه و هر فرصت در کمین دیگر خواهران جوان ام است یا برایشان رخ داده سکوت کنم.
در کشوری که به نام دین و به اسم اسلام و