هرسال وقتی سالگرد تاسیس شاخه جوانان مشارکت را برگزار می کنیم یادمان می افتد که کمتر از یک ماه قبل از آن یک سال از عمر انقلاب اسلامی نیز گذشته است و امسال که نه سالگی مان را پشت سرمی گذاریم، جمهوری اسلامی وارد سی سالگی اش شده.
به همین مناسبت برای یادآوری مناسب دیدم چند جمله ای در مورد آنچه جمهوری اسلامی قرار بود باشد و آنچه قرار نبود بگویم.
در جمهوری اسلامی کسی یا چیزی فراتر از قانون اساسی وجود ندارد، فرمان یا حکمی بالاتر از قانون نیز نداریم.
جمهوری اسلامی نظامی نیست که در آن با توسل به تمجید و تملق از رهبران آن کسی یا کسانی بر دیگران برتری یابند یا از منافع و امتیازات خاصی برخوردار شوند.در جمهوری اسلامی کسی بر دیگری مقدم و محترم شمرده نمی شود، همه در برابر قانون یکسانند و از حقوق برابر بهره مند.
جمهوری اسلامی نظامی است جمهوری مبتنی بر آموزه های دینی که در آن به هیچ کس اجازه داده نمی شود با استفاده ابزاری و سلیقه ای از مفاهیم مقدس اعمال حاکمیت کند یا به بهانه ضدیت با آن به حذف رقبا بپردازد.
در جمهوری اسلامی اینگونه نیست که کسی بی آنکه کار خلافی انجام داده باشد هر لحظه انتظار دستگیری یا برخورد داشته باشد. جمهوری اسلامی نظامی نیست که در آن کسی فقط به دلیل ابراز اندیشه و افکارش از زندگی ساقط شود، همه در بیان عقاید و آراء خویش آزادند و کسی حق ندارد این حق را محدود کند یا از او بگیرد.
همه آحاد مردم در جمهوری اسلامی باید از تحصیل رایگان و امکانات مناسب مادی و معنوی برخوردار باشند.
در جمهوری اسلامی اصل بر برائت است و هیچ کس از نظ قانون مجرم شناخته نمی شود مگر آنکه جرمش در دادگاه صالح به اثبات برسد.
هتک حرمت و حیثیت افرادی که حتی به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده باشند در جمهوری اسلامی ممنوع و موجب مجازات است.
اقتصاد در جمهوری اسلامی ایران بر اساس تأمین نیازهای اساسی مثل مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان، آموزش و پرورش و امکانات لازم برای تشکیل خانواده برای همه استوار شده است.
این ها را که با خودم مرور می کنم و اوضاع و احوال را که می بینم، بیشتر برای حال و روز خودمان و انقلاب و جمهوری اسلامی نگران می شوم و می فهمم که چرا بعضی ها امروز خودشان را به خواب زده اند یا که واقعا خوابیده اند. خواب که باشی دیگر لازم نیست به آنچه قرار بود برسیم و آنچه هستیم، قول و قرارهایی که با مردم گذاشته بودی و کارهایی که می کنی فکر کنی، دیگر نیازی نیست به بیشمار پرسش های نسلی که انقلاب نکردند اما شعارها و وعده های ان روزها را می خوانند و می دانند و ثمره و نتیجه را می طلبند پاسخی بدهی، خواب که هستی تورم بالای 20 درصد و امار بالای بیکاری و قطعنامه های تحریم و وضعیت نامناسب بین المللی و سرمایه گذاری منفی خارجی و تعطیلی صنایع داخلی و گرانی لجام گسیخته مسکن و صدای خرد شدن گرده مستضعفان زیر بار گرانی ها و هتک حیثیت و آبروی افراد و خیلی چیزهای دیگر در نئشگی این خواب زدگی برایت شیرین و جذاب و افتخارآمیز هم می شود. و در ان میان جالب تر از همه حکایت آنانی است که برای به خواب رفتگان یا خود را به خواب زدگان لالایی می خوانند، به جای آنکه بیدارشان کنند و در گوششان فریاد سردهند که مملکت را آب برد، شما را خواب نبرد.
و حرف ما و اصرار ما چیست؟ مگر جز این می گوییم که نگران برباد رفتن این نظام و کشوریم؟ هنوز هم دیر نشده، با وجود آنکه فرصتی هم خیلی نمانده. اعتقاد داریم هنوز هم می توان و باید آنچه راکه مردم در دوم خرداد 76 خواستند پی گرفت، اصلاحات در درون همچنان گزینه ای بی بدیل برای رسیدن به آن چیزهایی است که قرار بود برسیم، اما گویا کسانی همچنان باور ندارند که روزی می رسد و دیگر دیر می شود.
قراین و شواهد حداقل در مورد انتخابات پیش رو که چنین می نماید. 14 روز دیگر انتخابات مجلس هشتم با استانداردهای منحصربه فرد حاکمیت یکدست و دولت نهم در حالی برگزار خواهد شد که تکلیف حدود 200 کرسی آن از قبل تعیین شده و البته 90 کرسی باقیمانده نیز در حد امکانات و مقدورات بر عهده بخش مهندسی آراء و واحد تقلبات انتخاباتی در مرحله شمارش سپرده شده است.
لازم است از زحمات فراوان مجریان و ناظران محترم انتخابات مجلس هشتم و مسوولان و آمران محترم که فراتر از استانداردهای رایانه ای و فن آوری های نوین شمارش،کار شمارش آراء در تعداد زیادی از حوزه های انتخابیه را به پایان رسانده و راهیافتگان به مجلس را مشخص فرموده اند تقدیر و تشکر ویژه بعمل آورد.
تلخ تر از این طنز البته سلاخی شدن دموکراسی به نام دین در نظامی است که به دو واژه مقدس جمهور و اسلام مزین شده است.
اعتقاد داریم آنان که به هر روش ممکن سعی می کنند اصلاحات را در این کشور ناممکن سازند دانسته یا ندانسته به کار نهادینه کردن خشونت مشغول اند.

و سخن آخر با دوستان جوان ام که از آنان بسیار آموخته ام و به دوستی و همراهی با آنها افتخار می کنم.
امید ها و ایده آل هایتان را حتی در بدترین شرایط کنار نگذارید و فراموش نکنید، اجازه ندهید خودباوری و اعتماد به نفستان ذره ای تحت هر شرایطی خدشه دار شود، اتفاقات و حوادث هرچند سخت و ناگوار می گذرند، مهم آن است که سربلند و پیروز از پس این آزمون ها برآييم ، آنچنان که به آن اعتقاد و باور داریم. هرشکستی را تنها فرصتی برای شروعی دوباره و البته هوشمندانه تر بدانیم و بدانیم بردن همه چیز نیست اما تلاش برای بردن چرا.
دوستان عزیز مطمئن باشید شما که امروز پیشقدم در فعالیت های حزبی شده اید و مسوولیت پذیری و کار جمعی را آنهم در این اوضاع و احوال بر عافیت طلبی و منافع شخصی ترجیح داده اید حتما سربلند خواهید بود. ضمنا فراموش نکنید :
می توان رشته این چنگ گسست
می توان کاسه این تار شکست
می توان فرمان داد:
هان ای طبل گران
زین پس خاموش بمان
به چکاوک اما نتوان گفت مخوان!